Sibren zegt...

Marijn bleef vandaag thuis van school, wegens oververmoeidheid (zal wel door het EK komen). Ze lag tot 10 uur in bed! Ze heeft de hele dag heerlijk met haar broertje gespeeld. Vanmiddag in de achtertuin, ‘koffie zetten’ heet dat dan.

Bij de Albert Heijn hebben ze van die Sesamstraattoetjes, een bakje vruchtenyoghurt met een figuurtje uit het kinderprogramma. Dat krijgen ze af en toe. De yoghurt is totaal niet interessant, het gaat om de verrassing: hebben we Ienemienie of is het Tommie, Bert of Koekiemonster? En zelfs dat is niet meer zo boeiend sinds we alle figuren meer dan dubbel hebben. Bij zo’n poppetje zit een papiertje met een flauw lulverhaaltje over de Sesamstraatheld in kwestie en dat moeten papa en mama altijd voorlezen. Vandaag dus ook en Sibren deed het nog eens dunnetjes over.

Over twee nachtjes wordt ons kleine mannetje twee jaar oud. Aangezien dat op een onhandige dinsdag valt, hebben we het vandaag maar alvast gevierd. Maakt Sibren echt nog niks uit.

Sibren had heel goed in de gaten dat het vandaag om hem draaide. Zeer goed gehumeurd heeft hij de hele dag een beetje rondgescharreld. Af en toe kroop hij bij iemand op schoot en als hij een cadeautje in het vizier kreeg, begon hij bijna te juichen. En met neefje Tygo (‘Tuto’) kon hij heerlijk spelen en knuffelen.

De meiden hebben ook een heerlijk dagje gehad, die vinden het altijd leuk als er veel visite is.

De glazenwasser was er vanochtend. Die doet bij ons de bovenverdiepingen, eens in de maand. Leuk voor Isa, Marijn en Sibren om ernaar te kijken vanuit hun eigen kamer.

Pasen is vroeg dit jaar en dat is jammer, want het is ijzig koud. Goed aangekleed mochten Isa, Marijn en Sibren vanmorgen in de achtertuin naar eieren zoeken. Voor Sibren was dat de eerste keer. Eigenlijk wist hij niet wat de bedoeling was toen hij met een roze damestasje de tuin in werd gestuurd, maar gelukkig werd hij goed geholpen door Isa (die nu eindelijk weet dat de paashaas helemaal niet bestaat en dat papa de eieren verstopt) en Marijn (die het soms wel moeilijk vond als Sibren een ei vond en zij niet).

Zondag gingen we een stukje lopen, we dachten aan een rondje geluidswal. Zo ver kwamen we niet, helaas. Sibren zat in de bolderwagen en dat bleek nog niet helemaal veilig te zijn. Eerst stapte hij al uit tijdens het rijden, zodat de wagen in één keer stilstond, gestuit door de scheentjes van Sibren. Dat moet hem pijn hebben gedaan, maar hij gaf geen kik, want hij had een speeltuintje in het vizier (de reden van het uitstappen) en geen tijd voor huilen.

Tweehonderd meter verder besloot hij zijdelings de bolderwagen te verlaten, met het hoofd eerst. Hij viel niet hard, maar erg ongelukkig met zijn voorhoofd op de klinkers. Het resultaat was een gapend gaatje waarmee we echt naar de huisartsenpost moesten. Nu heeft Sibren een ‘zwaluwstaartje’ op zijn voorhoofd, een stevig stripje dat de huid bij elkaar moet houden.